A osteocondrose espinal é unha enfermidade crónica na que se producen cambios dexenerativos nas vértebras e nos discos intervertebrais entre elas. Dependendo da localización da lesión na columna, distínguese entre: osteocondrose cervical, osteocondrose torácica e osteocondrose lumbar. Para diagnosticar a osteocondrose da columna, é necesaria unha radiografía e, en caso de complicacións (por exemplo, hernia de disco), é necesaria unha resonancia magnética da columna. No tratamento da osteocondrose da columna vertebral, ademais dos métodos médicos, úsanse a miúdo reflexoloxía, masaxe, terapia manual, fisioterapia e fisioterapia.
Etioloxía e patoxénese
Ata certo punto, a osteocondrose espinal desenvólvese en persoas de todas as idades e é un dos procesos de envellecemento do corpo. Tarde ou cedo, ocorren cambios atróficos no disco intervertebral, pero as lesións, enfermidades e varias sobrecargas na columna contribúen a que a osteocondrose se produza antes. As máis comúns son a osteocondrose da columna cervical e a osteocondrose da columna lumbar.
Desenvolvéronse preto de 10 teorías da osteocondrose: vascular, hormonal, mecánica, hereditaria, infecciosa-alérxica e outras. Pero ningún destes proporciona unha explicación completa dos cambios na columna vertebral; senón que se complementan.
Crese que o principal factor na aparición da osteocondrose é a sobrecarga constante do segmento móbil da columna vertebral, que consta de dúas vértebras adxacentes. Tal sobrecarga pode xurdir dun estereotipo motor: postura, estilo individual sentado e camiñando. A mala postura, a sentada incorrecta e a camiñada cunha columna vertebral irregular levan a unha tensión adicional nos discos intervertebrais, ligamentos e músculos da columna. O proceso pode agravarse debido ás características estruturais da columna vertebral e ao trofismo insuficiente dos seus tecidos causado por factores hereditarios. Na maioría das veces, os defectos estruturais ocorren na columna cervical e conducen a trastornos vasculares e á aparición precoz de signos de osteocondrose da columna cervical.
A aparición de osteocondrose da columna lumbar adoita asociarse coa súa sobrecarga ao dobrarse e levantar obxectos pesados. Un disco intervertebral saudable pode soportar un estrés significativo debido á hidrofilia do núcleo pulposo situado no seu centro. O núcleo contén unha gran cantidade de auga e sábese que os líquidos teñen baixa compresión. A rotura dun disco intervertebral san pode producirse cunha forza de compresión de máis de 500 kg, mentres que un disco alterado pola osteocondrose rompe cunha forza de compresión de 200 kg. A columna lumbar dunha persoa de 70 kg experimenta unha carga de 200 kg ao soster unha carga de 15 kg na posición na que o corpo está inclinado cara adiante 200. Esta alta presión débese ao pequeno tamaño do núcleo pulposo. Nunha inclinación de 700, a carga dos discos intervertebrais é de 489 kg. Polo tanto, as primeiras manifestacións clínicas da osteocondrose da columna lumbar adoitan ocorrer durante ou despois de levantar obxectos pesados, facer as tarefas domésticas, desherbar no xardín, etc.
A destrución do tecido conxuntivo do anel fibroso do disco intervertebral, ligamentos e cápsulas das articulacións facetarias conduce a unha reacción do sistema inmunitario e ao desenvolvemento de inflamación aséptica con inchazo das articulacións facetarias e tecidos circundantes. A medida que os corpos vertebrais se desprazan, as cápsulas das articulacións vertebrales estiranse e o disco intervertebral modificado xa non suxeita tanto os corpos das vértebras veciñas. Prodúcese a inestabilidade do segmento da columna vertebral. Debido á inestabilidade, é posible pinchar a raíz do nervio espinal co desenvolvemento da síndrome radicular. Coa osteocondrose da columna cervical, isto ocorre a miúdo ao xirar a cabeza, e coa osteocondrose da columna lumbar, isto ocorre a miúdo ao dobrar o corpo. É posible formar un bloqueo funcional do segmento de movemento da columna vertebral. Prodúcese por unha contracción compensatoria dos músculos vertebrales.
Unha hernia de disco prodúcese cando o disco esvara cara atrás, o ligamento lonxitudinal posterior se rompe e parte do disco sobresae na canle espiñal. Se o núcleo do disco intervertebral se espreme na canle espiñal ao mesmo tempo, chámase ruptura. A gravidade e a duración da dor con tal hernia é significativamente maior que cunha hernia intacta. Unha hernia de disco pode causar síndrome radicular ou compresión da medula espiñal.
Coa osteocondrose, o tecido óseo crece coa formación de osteofitos - excrecencias óseas nos corpos e procesos das vértebras. Os osteófitos tamén poden causar compresión da medula espiñal ou o desenvolvemento da síndrome radicular.
Síntomas da osteocondrose espinal
O principal síntoma da osteocondrose espinal é a dor. A dor pode ser aguda e de alta intensidade; aumenta co máis mínimo movemento no segmento afectado e, polo tanto, obriga ao paciente a adoptar unha postura forzada. Entón, coa osteocondrose da columna cervical, o paciente mantén a cabeza na posición menos dolorosa e non pode xirala, coa osteocondrose da columna torácica, a dor aumenta mesmo coa respiración profunda, e coa osteocondrose da columna lumbar, o paciente ten dificultades para sentarse, levantarse e camiñar. Esta síndrome de dor é característica da compresión da raíz nerviosa espiñal.
En preto do 80% dos casos, obsérvase dor sorda de natureza constante e intensidade moderada. Nestes casos, ao examinar, o médico debe distinguir as manifestacións da osteocondrose espinal da miosite dos músculos das costas. A dor sorda na osteocondrose é causada pola tensión excesiva nos músculos que manteñen o segmento de movemento afectado da columna vertebral, cambios inflamatorios ou estiramento severo do disco intervertebral. En pacientes con tal síndrome de dor, non hai unha postura forzada, senón unha restrición de movementos e actividade física. Os pacientes con osteocondrose da columna cervical evitan xiros bruscos e inclinacións da cabeza, con osteocondrose da columna lumbar: senta e érguese lentamente, evita dobrar o corpo.
Complicacións da osteocondrose espinal
As complicacións da osteocondrose van acompañadas dunha hernia discal. Estes inclúen a compresión da medula espiñal, que se caracteriza por entumecimiento, debilidade de certos grupos musculares das extremidades (dependendo do grao de compresión), que leva a paresia, atrofia muscular, cambios nos reflexos tendinosos e trastornos da micción e defecación. Unha fractura intervertebral pode provocar a compresión da arteria que irriga a medula espiñal, coa formación de áreas isquémicas (infarto da medula espiñal) e a morte das células nerviosas. Isto maniféstase pola aparición dun déficit neurolóxico (movementos alterados, perda de sensibilidade, trastornos tróficos) correspondente á extensión e prevalencia da isquemia.
Diagnóstico da osteocondrose espinal
O diagnóstico da osteocondrose espinal realízao un neurólogo ou vertebrólogo. Na fase inicial, os raios X da columna tómanse en 2 proxeccións. Se é necesario, poden fotografar un segmento da columna vertebral individual e filmaro en proxeccións posteriores. Para diagnosticar unha hernia intervertebral, avaliar o estado da medula espiñal e detectar complicacións da osteocondrose, úsase resonancia magnética (MRI da columna vertebral). A resonancia magnética xoga un papel importante no diagnóstico diferencial da osteocondrose e outras enfermidades da columna vertebral: espondilite tuberculosa, osteomielite, tumores, espondilite anquilosante, reumatismo, lesións infecciosas. Con osteocondrose complicada da columna cervical, ás veces é necesario excluír a siringomielia. Nalgúns casos, cando a resonancia magnética non é posible, está indicada a mielografía.
É posible un exame específico do disco intervertebral afectado mediante discografía. Os exames electrofisiolóxicos utilízanse para determinar a extensión e localización do dano nas vías nerviosas e para controlar o seu proceso de curación durante a terapia.
Tratamento da osteocondrose espinal
Na fase aguda, o descanso está indicado no segmento da columna vertebral afectado. Para este fin, na osteocondrose da columna cervical utilízase a fixación coa axuda dun colar de shants, e na osteocondrose da columna lumbar úsase repouso en cama. A fixación tamén é necesaria na osteocondrose da columna cervical con inestabilidade do segmento espinal.
Na terapia farmacolóxica da osteocondrose úsanse medicamentos antiinflamatorios non esteroides (AINE): diclofenaco, nimesulida, lornoxicam, meloxicam. Para a dor intensa, están indicados analxésicos, como o analxésico de acción central flupirtina. Para aliviar a tensión muscular, úsanse relaxantes musculares: tolperisona, tizanidina. Nalgúns casos, é recomendable prescribir anticonvulsivantes - carbamazepina, gabapentina; Os antidepresivos, entre os que se prefiren os inhibidores da recaptación de serotonina (sertralina, paroxetina).
Se se produce a síndrome radicular, está indicado o tratamento hospitalario. É posible a administración local de glucocorticoides, a terapia antiedema e o uso de tracción. A fisioterapia, a reflexoloxía, a masaxe e a fisioterapia úsanse a miúdo no tratamento da osteocondrose. O uso da terapia manual require unha estrita adhesión á técnica da súa implementación e coidados especiais no tratamento da osteocondrose da columna cervical.
A cirurxía da columna está especialmente indicada cando hai unha compresión significativa da medula espiñal. Elimínase a hernia de disco e relaxa a canle espinal. É posible realizar microdiscectomía, reconstrución do disco con láser, substitución do disco afectado por implante e estabilización do segmento espinal.